เพิ่งรู้ว่าตัวเองเป็นคนแบบนี้...
ไม่อยากได้ของขวัญวันเกิดเลยนะ บอกเลยอ่ะ ต้องอธิบายเพิ่มเติมสินะ
จะได้เห็นภาพ
คือ.. คนที่ให้ของขวัญเรากับคนที่อวยพรเฉยๆบนเฟซ ความรู้สึกของเราคือเท่ากันอ่ะ
เพราะคนที่อวยพรบนเฟซ คือ เราไม่ได้ตั้งค่าให้โชว์วันเกิดไว้
เขาอาจจะเห็นจากคนอื่นมาแฮปอะไรแบบนี้ แต่เราก็ดีใจแล้ว
เพราะแสดงว่าอย่างน้อยเขาก็ยังเจียดเวลามาพิมพ์ตัวอักษรเล็กๆน้อยๆให้เรา
ทั้งๆที่ไม่จำเป็นต้องทำเลย
มันก็เหมือนกันกับเวลาที่เราเหนื่อยๆ เพลียๆจากเรื่องรอบตัวไม่ว่าจะเป็นเรื่องเรียนหรือเรื่องเพื่อนอ่ะ
เราไม่อยากได้อะไรเลยนะ ต่อให้มีคนเลี้ยงไอติมก็เถอะ ที่เราอยากได้คือคำปลอบใจ ให้กำลังใจจริงๆ
จากใจ
บางครั้งเวลาก่อนสอบหรืออะไรที่เราชอบโทรหาแม่หรือยายจ๋าแล้วขอให้พวกท่านอวยพรให้
ทั้งๆที่มันก็ซ้ำๆกันกับครั้งก่อนหน้านี้นั้นแหละ แต่ก็ทำให้เรามีแรงฮึดสู้ต่อได้อย่างน่าแปลกใจ
บางทีนะ...
ความรู้สึกดีๆ กำลังใจดีๆ ก็ไม่จำเป็นต้องมาจากสิ่งของที่มีค่าหรือราคาอะไรทั้งนั้นอ่ะ
แค่มาจากใจจริงๆ แล้วเราสัมผัสถึงสิ่งนั้นได้จริงๆ
อย่างอื่นก็ไม่มีความหมายอะไรแล้ว ;)
พรุ่งนี้ไลน์ไปให้แม่อวยพรดีกว่า แล้วชีก็คงจะส่งสติ๊กเกอร์ติ๊งต๊องมาให้ตามเคย
อิอิ
แต่หายเหนื่อยจริงๆนะคะคุณ
If Proposal project gonna rip my head out like
this
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น